2026-09-12 & 13: IRONMAN 70.3 World Championship Nice
18 september 2026 13:25
Het einde van dit triatlonseizoen nadert, de inzet wordt hoger. Zaterdag 12 en zondag 13 september vond het IRONMAN 70.3 World Championship plaats in Nice (FR).
Geen makkelijk parcours. De atleten zwemmen in de Middellandse Zee. Door de relatief hoge temperatuur van het zeewater is het dragen van een wetsuit niet toegestaan, noch op zaterdag, noch op zondag. Het fietsparcours bestaat uit één lus van 90 km door de Alpes-Maritimes, met onder meer de niet te onderschatten beklimming van de Col de Vence. In totaal moeten de atleten 1.250 hoogtemeters overwinnen. Het loopparcours bestaat uit twee lussen van iets meer dan 10 km over de mythische Promenade des Anglais, midden op de dag en dus met weinig of geen schaduw.
Op zaterdag 12 september is het eerst de beurt aan de dames, met aan de start Anneleen Bollé die onze rood-blauwe clubkleuren zal verdedigen. Zij zet meteen de toon voor het weekend. In een straffe eindtijd van 5:17:14 wordt ze 24e in haar categorie F25-29 én ook 1e Belgische dame in die categorie. Iets verder in dit verslag kan je het verhaal van Anneleen zelf lezen, over hoe zij haar wedstrijd heeft ervaren.
Op zondag 13 september is het de beurt aan de heren. Voor 3MD komen Jan De Clercq, Steffen De Geyter, Stijn Veldeman en Laurens Verluyten aan de start.
Laurens Verluyten werkt een mooie en stabiele wedstrijd af en finisht in 4:27:30. Goed voor een 10e plaats in zijn categorie M30-34. Steffen De Geyter finisht in 4:58:05 en wordt daarmee 82e in zijn leeftijdsgroep M35-39.
Jan en Stijn komen uit in dezelfde categorie, M45-49, en dan weet iedereen bij 3MD dat er voor beide heren heel wat op het spel staat. Uiteindelijk trekt Jan aan het langste (of moeten we zeggen: snelste?) eind. Hij finisht in 4:53:22 en wordt 15e in zijn leeftijdsgroep.
Bij Stijn liep het fietsen niet helemaal zoals gepland. Tijdens het klimmen kwam zijn opzetstuur los, waardoor hij tijdens de afdaling niet meer in de aerohouding durfde te rijden. Dat heeft hem waarschijnlijk wel wat tijd gekost. Uiteindelijk komt Stijn 3 minuten na Jan binnen in een tijd van 4:56:10. Hij wordt hiermee 19e in dezelfde categorie.
Over deze ‘race binnen de race’ heeft Jan De Clercq volgend mooi verslag geschreven:
70.3 World Championship Nice: een race binnen de race
door Jan De Clercq
Nadat ik me vorig jaar in Duisburg had geplaatst voor het Ironman 70.3 Wereldkampioenschap, was het afgelopen weekend eindelijk zover: het WK Ironman 70.3 in Nice. Na een fantastisch seizoen in 2025 was dit zonder twijfel één van de grote doelen voor 2026.
De voorbereiding verliep echter allesbehalve ideaal. Een zware valpartij in december, met meerdere breuken in het gezicht, en een liesbreukoperatie in februari maakten van de winter geen droomscenario. Toen de eerste grote test in Kraichgau in mei bovendien duidelijk maakte dat er nog heel wat werk aan de winkel was, werd één advies van coach Wim extra belangrijk: resetten, rustig blijven en vertrouwen hebben in het proces.
Tijdens de parcoursverkenning in juli werd meteen duidelijk dat Nice een van de zwaarste fietsparcours was die ik ooit had gezien. Een prachtige uitdaging, maar eentje die respect afdwong.
Zondagochtend was het dan eindelijk zover. Onze age group mocht als allerlaatste van start in de non-wetsuit swim in de Middellandse Zee. Ik startte vlak bij Stijn en had het gevoel een uitstekende zwem gedaan te hebben. De klok en positie dachten daar iets anders over. Na iets meer dan 31 minuten stormde ik door de wisselzone, zag ik Stijn enkele tientallen meters verder lopen en konden we voor de derde wedstrijd op rij samen aan het fietsgedeelte beginnen.
Op de fiets voelde het meteen goed. De vooropgestelde wattages op de eerste klim gingen verrassend vlot en de inhaalrace kon beginnen. Wereldkampioen zouden we op dit parcours wellicht niet worden, maar er speelde zich ondertussen een tweede wedstrijd af. Een race binnen de race.
Want hoe mooi zou het zijn om eindelijk eens vóór Stijn te finishen op deze afstand?
Omdat Stijn van nature een veel sterkere loper is dan ik, was de strategie eenvoudig: zoveel mogelijk tijd pakken op de fiets. Na de beklimming van de Col de Vence volgden de technische afdalingen die ik gelukkig al meerdere keren had verkend tijdens onze zomervakantie. Het late startuur maakte het parcours extra uitdagend. Het grote snelheidsverschil tussen atleten zorgde voor gevaarlijke inhaalmanoeuvres en het feit dat auto's nog steeds op delen van het parcours reden, voelde eerlijk gezegd niet echt WK-waardig aan.
Na 2 uur en 46 minuten fietsen dook ik de wisselzone binnen. Nu was het vooral afwachten hoe de benen zouden reageren na zo'n zware fietsproef.
Onder een genadeloze zon begon ik gecontroleerd aan de halve marathon. De eerste kilometers voelden verrassend goed aan en ik kon een stevig tempo ontwikkelen. Aan het eerste keerpunt drukte ik op de timer om te zien hoeveel voorsprong ik had op Stijn.
Vier minuten.
Dat gaf hoop.
Na 11 kilometer was die voorsprong teruggelopen tot 3 minuten en 40 seconden. De vraag begon door mijn hoofd te spoken: kan hij op de laatste 10 kilometer nog 3'40 goedmaken? Er zat maar één ding op: blijven duwen.
En blijven duwen deed ik.
Na een halve marathon in 1u27'50" kwam ik, na een kus van Sofie, volledig leeg maar ongelooflijk tevreden over de finishlijn. Goed voor een mooie 15e plaats in de categorie 45-49.
Maar misschien nog mooier dan die klassering was het feit dat ik samen met een goede vriend aan de start stond. Elkaar vooruitstuwen, motiveren en tot het uiterste drijven maakt deze sport bijzonder. Bedankt, Stijn. Zonder jou had ik waarschijnlijk nooit zo diep kunnen gaan.
Wat een weekend was het ook naast de wedstrijd. Vier intense dagen met Stijn en Greg, en een fantastische supporterskern bestaande uit Sofie, Florence, Tomas, Tom & Jessie, Gert & Lies, mijn zusje en schoonbroer. Jullie steun maakte dit avontuur compleet.
Nu mag de riem er even af. De doelen voor volgend seizoen zijn nog niet helemaal duidelijk, maar dat er nieuwe uitdagingen aankomen, staat buiten kijf.
Eerst is het tijd om wat meer tijd door te brengen met het gezin, dat de voorbije maanden ontzettend veel geduld heeft gehad met mijn trainingsuren, wedstrijden en ambities.
En daarvoor ben ik nog het meest dankbaar van allemaal. ❤️🏊🚴🏃♂️🏅
Wereldkampioenschap Nice 12 september 2026
Door Anneleen Bollé
Zaterdag was het mijn beurt. De dag begon al vroeg, want de transitiezone was enkel open van 5u tot 7u. Om 7u gingen de pro’s het water in, een kwartiertje later volgden de age groupers. De zwemstart gebeurde in waves, per age group. Mijn age group was als 10e van 12 aan de beurt, waardoor ik pas om 8u50 het water in mocht.
Omdat het zeewater 27 graden was, werd er zonder wetsuit gezwommen. Ik had het zwemmen in zee goed geoefend met Ortwijn en had tijdens de wedstrijd een heel goed gevoel. Maar toen ik uit het water kwam, vond ik mijn tijd teleurstellend. Mijn doel was om onder de 31 minuten te zwemmen, maar op mijn horloge zag ik 32’58”. Geen idee waar het aan lag, maar achteraf hoorde ik van andere atleten dat ook zij trager hadden gezwommen dan gewoonlijk. Ik had de 90e zwemtijd in mijn age group
Mijn wissel in T1 ging dan weer heel snel. Ik liep heel wat atleten voorbij en na 10 km fietsen was ik al opgeklommen naar de 40e plaats in mijn age group.
Vanaf kilometer 10 begon het klimmen. Ik had het parcours vier keer op voorhand verkend, dus ik wist perfect wat ik kon verwachten. Ik ben niet de beste klimmer, maar toch ging het heel vlot. Voor ik het wist, stond ik boven op de Col de Vence en begon de afdaling. En tegen mijn eigen verwachtingen in was die afdaling echt zalig! Ik had geen schrik, vloog heel wat concurrenten voorbij en werd tijdens de hele afdaling – de laatste 45 km van het parcours – door niemand meer ingehaald. Echt genieten! Ik mikte op een gemiddelde snelheid van minstens 30 km/u en haalde uiteindelijk 30,5 km/u. Ik kwam als 25e van de fiets.
Ook in T2 ging alles vlot. En toen begon het lopen waar ik altijd het meest naar uitkijk. Maar al bij de eerste 100m voelde ik meteen hoe zwaar mijn benen waren. Normaal voel ik het fietsen nooit bij het lopen en start ik met frisse benen. Nu was dat anders, waarschijnlijk door het vele klimwerk?
Gaandeweg kwamen mijn benen er gelukkig wat door, maar vanaf kilometer 12 werd het ademen moeilijker. Mijn mond stond kurkdroog. De Promenade des Anglais is prachtig om op te lopen, maar het is wel in volle zon. Het was intussen ook 13u30 en 28 graden. Ik had de halve marathon graag in 1u30 gelopen, maar uiteindelijk werd het 1u34.
Na 5u17’17” kwam ik als 24e in mijn age group over de finish. Goed voor een 107e plaats overall, inclusief de pro’s, en 4e Belgische! Ondanks het gevoel dat er misschien nog iets meer in zat, was het een heel goede wedstrijd. Ik ga dan ook heel tevreden naar huis!
