2026-08-23 Ironman Vichy en Ironman70.3 Vichy

16 september 2026 12:45

In afwachting van het verslag over het IRONMAN 70.3 World Championship in Nice kreeg uw redactie ook nog een verslag binnen van de Ironman en de IM 70.3 Vichy. Beide wedstrijden vonden plaats op zondag 23 augustus. Drie 3MD-atleten verschenen er aan de start. Bart De Beul en Jean-Marc De Middelaer gingen de uitdaging aan in de volledige Ironman. Bruno De Decker kwam uit in de Ironman 70.3.

Bart De Beul zette een knappe prestatie neer en finishte als 4e in zijn leeftijdscategorie, in een tijd van 11u11. Ook Jean-Marc De Middelaer mocht terugblikken op een sterke wedstrijd. Hij werd 10e in zijn age group en klokte af in een mooie eindtijd van 10u39.

In de Ironman 70.3 zorgde Bruno De Decker voor een podiumplaats. Hij werd 3e bij de M60-64, met een eindtijd van 5u14.

Proficiat, heren! De 3MD-clubkleuren werden opnieuw met mooie resultaten verdedigd in Vichy.

Hieronder het verslag van onze atleet ter plaatse, Jean-Marc De Middelaer:

140.6 Vichy – Zes weken later, nog eens all-in.

Zes weken. Exact zes weken na Challenge Roth stond ik opnieuw aan de start van een volledige afstand.

Ik weet het... call me crazy. Maar eerlijk? Voor mij klinkt dat als muziek in de oren.

Na Roth stond alles in het teken van recovery. Dankzij de magische handen van Femke en Sharon, de cryo- en hyperbare kamersessies bij De Musculatuur, de Blackroll Boots en de coaching van Wim stond ik zo fris mogelijk aan de start. Zonder hen was dit een pak moeilijker geweest. Dus: dikke merci!

03:30 – Daar gaan we weer

De wekker ging opnieuw om 03:30. Een goeie douche, een stapel pannenkoeken naar binnen gewerkt en meteen richting Vichy Centre. Veertig minuten rijden, nog pikkedonker.

In de wisselzone besefte ik al snel dat een Petzl-hoofdlampje — dat uiteraard lekker thuis lag — best handig was geweest om mijn fiets klaar te maken. Gelukkig ken ik ondertussen mijn setup bijna blindelings.

Terwijl ik alles voorbereidde, klonk het door de luidsprekers: "Water temperature: 22,4°C."

Yes. Wetsuit legal.

Donderdag was het water nog boven de 27°C, dus dit was een meevaller.

Nog snel wat talkpoeder in de schoenen, schoenen vastgemaakt, diepgevroren bidons in de houders en netjes ingepakt met aluminiumfolie, vastgezet met een doorgeknipt elastiekske. Een klein detail, maar eentje dat later goud waard zou blijken.

Zwemmen – Een race-PB

Wanneer de fiets klaarstaat, zoek ik mijn familie op. De zenuwen beginnen deze keer net iets harder op te spelen dan anders. Nog wat opwarmen, wetsuit aantrekken en tien minuten voor de start afscheid nemen.

07:00 Het startschot klinkt. Twee minuten later spring ik zelf het water in.

Zoals altijd probeer ik meteen wat voeten te vinden om energie te sparen, maar al snel merk ik dat er opnieuw atleten in het verkeerde startvak staan. Na 400 meter kijk ik even naar mijn horloge. 01:42/100m. Even de voet van het gaspedaal. Geen zin om zo vroeg al lucifers op te branden. Het zou nog een héél lange dag worden.

Rond het keerpunt onder de brug begon het even lastig te worden. Door het ondiepe water moesten we ons letterlijk door de begroeiing langs de oever wurmen. Losse takjes tegen mijn gezicht en handen...

"Als dit zo blijft tot aan de zwemexit... amai."

Gelukkig duurde dat maar een kleine 500 meter. Daarna kwam het ritme terug. Wanneer ik de zwarte ROKA-boeien zie, weet ik dat het nog 300 meter is.

En dan... de zwemexit. Niet alleen kom ik als 20e van mijn leeftijdscategorie uit het water, ik zwem ook een race-PB.

Fietsen – Klimmen, dalen en bevroren bidons

De aanloop naar T1 is met zo'n 700 meter behoorlijk lang.

Wetsuit uit, helm op, wat vaseline in de liezen en dan: koekenbak.

De eerste 30 kilometer zijn vlak. Ideaal om rustig in gang te draaien. Omdat ik twee dagen eerder het parcours had verkend, voelde alles verrassend vertrouwd.

Na 30 kilometer begint het echte werk. Eerst drie korte klimmetjes. Daarna een stevige klim van ongeveer tien kilometer die zo'n twintig minuten duurt. Er wordt wat gejojo'd tussen dezelfde groep atleten en eenmaal boven volgt een heerlijke afdaling.

En dan blijven de hoogtemeters komen. Op kilometer 61 draaien we westwaarts en volgt misschien wel één van de leukste stukken van het parcours: 20 kilometer afdalen. Snelheden richting 70 km/u.

Tijdens die afdaling breek ik mijn eerste diepgevroren bidon aan. En daar bleek dat simpele aluminiumfolie-trucje perfect te werken. Na twee uur was die bidon nog steeds heerlijk fris. Tijdens de hittegolf had ik al getest dat een gewone bevroren bidon zonder folie na een dik uur lauw werd. Nu bleef hij veel langer koel. Verschillende atleten spraken me er zelfs op aan. Soms zijn het de kleinste hacks die het grootste verschil maken.

De eerste lus sluit ik af aan gemiddeld 34,5 km/u. Daarna wordt het zwaarder. Klim na klim. Soms lijkt het alsof je helemaal alleen rijdt, terwijl je diep in het dal andere fietsers ziet kronkelen.

Op kilometer 152 komen we de 70.3-atleten tegen. En eerlijk... Daar begon mijn geduld wat op te raken. Twee of drie naast elkaar rijden, links blijven hangen, overal behalve op de weg letten...Het leek verdacht veel op een maandagavond in het zwembad van Dendermonde.

Gelukkig volgt opnieuw die lange afdaling. Tijd om de gemiddelde snelheid weer wat omhoog te trekken.

Onderweg zie ik iets vreemd. Midden op de weg ligt een volledige cockpit.

Geen fiets.

Geen atleet in de buurt.

Geen zichtbare crash.

Dat verlies je toch niet zomaar?

Enkele kilometers voor T2 zie ik eindelijk mijn familie. Wat doet dat deugd. Nog één extra mentale boost.

Lopen – Van controle naar karakter

In T2 verlies ik meer tijd dan nodig. Het touwtje van mijn rode zak begeeft het. Gelukkig schieten de vrijwilligers meteen te hulp.

Ik vertrek als 8e in mijn leeftijdscategorie aan de marathon. Ondertussen is het 26 à 27°C.

Het parcours bestaat uit vier rondes van 10,3 kilometer langs het kanaal.

Mijn plan is simpel:

• 04:45/km vlakke marathon lopen
• elk uur een gel & zouttablet nemen
• blijven koelen met water, douches en mijn Cooltech-hoedje

En dat werkt. Tot halverwege. Dan draait mijn buik volledig in de knoop. Pak maar een dubbele. This one hits hard!! Het tempo zakt. En niet een klein beetje. Tijdens ronde 3 verschijnen plots 05:XX -splits op mijn horloge. In ronde vier zelfs 06:XX.

Daar wist ik: de benen doen nog mee... maar vanaf nu wordt het puur karakter. Elke bevoorrading wandel ik bewust uit. Water over mezelf. Koude cola. Even de buik tot rust brengen. Soms koop je daarmee maar één extra kilometer. Maar die kilometer telt.

En dan...De finishboog.

Nog snel mijn trisuit dichtritsen…En genieten.

Finish

Ik klok af op: 10:39:13

Op een zwaar parcours, amper zes weken na Roth, ben ik ongelooflijk tevreden met dit resultaat.

Twee volledige Ironmans op zo'n korte tijd. Daar mag ik met trots op terugkijken. De uitslag bewijst dat al dat harde werk loont.

Dankjewel

Zo'n seizoen doe je nooit alleen.

Wim — coach én kameraad. Merci om me door dit fantastische seizoen te begeleiden.

3MD — het blijft een eer om onze mooie clubkleuren te mogen dragen.

Sharon & Femke — telkens opnieuw de spieren loswerken en me klaarstomen voor de volgende trainingsblok.

Niels (De Musculatuur) — voor alle recoverysessies.

Christophe — voor de babbels, de steun en er gewoon altijd te zijn.

Nicola — merci voor de last-minute tips.

Olympos en Sportoase De Watermolen — toplocaties om al die zwemkilometers te maken.

En vooral...mijn lieve muis en mn kleine puit

En Joyce en Seth. Jullie staan er elke keer opnieuw.

En ja... elke finish is precies weer een klein feestje. ❤️

Aan iedereen die stuurde, supporterde, reageerde of gewoon meeleefde: echt, ongelooflijk bedankt.

Nog één keer knallen: Het seizoen is nog nét niet gedaan. Ons clubevent van 3MD: 5 september: 1/4 Ironman Knokke-Heist.

met 60 atleten staan we aan de start op de kwart en halve afstand.

Nog één keer alles geven. 💙❤️