Overzicht weekend 13 & 14 juni …. Hoogseizoen voor 3MD - DEEL 1

16 juni 2026 18:10

13 juni 2026 - PIRENE Xtreme Triatlon

Het sportieve 3MD-weekend startte op zaterdag 13 juni met een extreme uitdaging voor twee bijzonder dappere 3MD'ers. Bart De Beul en Pieter Kesteleyn waren twee van de veertien deelnemers aan de PIRENE Xtreme Triatlon – full distance in de Spaanse Pyreneeën: 3,8 km SWIM, 170 km BIKE en 41 km TRAILRUN.

Hieronder de twee verslagen van de ervaringen van deze twee triatlon-diehards:

Bart

"Zaterdag aan de start van de Pirenen extreme, een van de zwaarste triatlons ter wereld : 3.8 swim in een ijskoud bergmeer, 170 km fietsen met 4300 hoogtemeters, en daarna 42km ultratrail met 1700 hoogtemeters. 14 deelnemers.

Start om 5u15 in het donker met alle neopreen materiaal aan omwille van het ijskoude water. Na een dik uur kom ik uit het water en op de fiets voor 4 Pyrenëeencols. Ik speel haasje over tussen de 3e en 4e plaats. Ondertussen is de temperatuur opgelopen tot + 35°. In T2 is het stil want het kleine deelnemersveld ligt dan al ver uit elkaar. Ik vecht met krampen maar bijt op de tanden. De trailrun is zeer brutaal door de vele hoogtemeters op en af skipistes en de technische ondergrond. Hierdoor ligt het tempo laag en moet er veel gestapt worden met hulp van de loopstokken. De tijd vordert en ondertussen wordt het donker. De laatste 13 km worden in volledige duisternis afgelegd, met het hoofdlampje aan. De hoogtemeters blijven komen wat in het donker voor zware mentale omstandigheden zorgt. Uiteindelijk gaat het dan toch bergaf richting eindmeet en kom ik na meer dan 18 uur binnen, goed voor een 5de plaats bij de mannen. Het einde van een episch avontuur."

Pieter

"13 juni 2026, een dag om nooit meer te vergeten. 8 maanden lang hadden we naar dit doel toe gewerkt. En nu was het zover. Pirene Xtreme Triathlon, zoals de naam het zegt een extreem zware triatlon in de Pyreneeën. Achteraf gezien kan ik alleen maar zeggen dat de naam niet gestolen is, elk onderdeel had zijn zwaarte op zijn manier.

5h30, het startschot wordt gegeven en we kunnen er aan beginnen, het zwemmen ging mij zeer goed af, al snel kom ik in 2ee positie en merk ik dat ik toch een gat kan slaan met de rest. Op 57 minuten kom ik als 2e uit het water tot mijn eigen verbazing.

6h35: ik spring op de fiets. 170km, 4300 hoogtemeters. Het onderdeel waar ik mij op voorhand het sterkste in voelde en waarin ik verwachtte een verschil te kunnen maken. Het begin ging goed, de eerste klimmen gingen vlot en in de afdalingen kon ik goed recupereren. De voeding ging goed en ik voelde mij goed. Dankzij mijn fantastische support was ik gedurende de hele rit op de hoogte van waar ik zat en wat mijn voorsprong was op de 3e en achterstand op de 1e. Tijdens de 3e klim kwam ik echter mezelf voor de eerste keer tegen. De temperatuur was ondertussen ver boven de 30 gestegen en het was windstil waardoor ik wat oververhit geraakte. Maar alweer was daar mijn support voor sponzen en water om af te koelen. En in plaats van tijd te verliezen, won ik tijd. Zoveel tijd dat ik tot mijn eigen ongeloof net voor de laatste klim 1e werd. De eerste helft van de klim bleef ik in eerste positie en liep ik tot 5 minuten uit. Jammer genoeg kreeg ik in het 2ee deel een enorme klop van de hamer, ik kreeg mijn benen nog moeilijk rondgedraaid en begon al lichtjes te paniekeren voor de marathon.

14h18: eindelijk van de fiets, volledig leeg, maar toch mooi als 2e van de fiets. Met onmiddellijk de vraag "en nu moet ik nog lopen?". Ik heb even de tijd genomen om te bekomen in T2 en na een 10-tal minuten toch de moed gevonden om te beginnen.

14h29: start van de marathon. 41km met maar liefst 1800 hoogtemeters, dit laatste was toch een zeer zwaar onderschat element. Van bij de start van het lopen voelde ik al dat het niet mijn marathon ging worden, maagproblemen zorgden er al snel voor dat ik mij compleet leeg voelde en zelfs wandelen moeilijk was. Op 14km, net voor de bevoorrading kwam ik de fotograaf tegen die vroeg hoe het ging en zag dat het niet ging. Hij heeft mij dan ook begeleid tot aan de bevoorrading. Daar onmiddellijk moeten gaan zitten, dekens over mij en meermaals half wegdraaien, waardoor ik ben moeten gaan liggen met de beentjes omhoog. Op dit moment besloot ik dan ook om te bellen dat het over en out was. Maar op zo'n moment kent men zijn vrienden. Ik kreeg onmiddellijk veel telefoons met mensen die pushten om verder te zetten, inclusief de fantastische fotograaf. Na meer dan 30 minuten stilgezeten te hebben en een paar keer moeten overgeven, vond ik toch de moed en kracht om verder te zetten. Podium zat er niet meer in, maar ik was er wel van overtuigd dat ik de finish kon halen.

De overige 35 km waren vooral veel wandelen met af en toe een stukje lopen. En vooral de kilometers aftellen. Naarmate het donkerder begon te worden ben ik een paar keer beginnen hallucineren en zaken tegen te komen die je normaal niet tegenkomt op een skipiste (frigo's, dixies, slangen,...😅) maar voelde ik ook dat alles op was.

22h50 DE FINISH, wat een avontuur! Ik heb alles gegeven dat er in zat en heb mezelf meer dan gepusht tot het uiterste. Om dan te finishen waar de fotograaf zegt "you are a f*cking legend!". Het gevoel om hier te finishen is echt onbeschrijfelijk. Om dit dan ook nog eens met een 3MD teamgenoot te kunnen delen maakte het nog zo speciaal.

Afsluiten wil ik doen met nog een aantal bedankjes. Eerst en vooral is er 1 speciale persoon die ik moet bedanken. Zonder Anneleen De Beule was dit avontuur niet mogelijk geweest. Een hele dag heeft zij gerusht/geracet om overal op tijd te zijn om mij te ondersteunen en te bevoorraden. Ook de mental support tijdens de marathon was een godsgeschenk. Een oprechte merci daarvoor. Verder wil ik iedereen bedanken die de afgelopen maanden geholpen heeft om dit avontuur mogelijk te maken. Grace Van Couwenbergh voor de regelmatige sportmassage, mijn osteopaat, kine, Wim Van De Wielle onze 3MD coach die altijd klaar stond voor tips en tricks voor dit avontuur en last but not least, iedereen die gedurende de dag heeft gesupporterd en mij over de meet hebben geroepen en aangemoedigd.

WAT EEN AVONTUUR!! "

NVDR:

Een loodzware uitdaging, twee onvergetelijke prestaties en een bewijs dat 3MD-atleten geen uitdaging uit de weg gaan. Proficiat Bart en Pieter!